Την ημέρα της ονομαστικής του εορτής και είχε προσκαλέσει όλη την τάξη του Δημοτικού στο σπίτι του, σε μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης.
Ήταν μια μικρή μονοκατοικία μ' ένα θαυμάσιο κήπο και στην είσοδο, γλάστρες με πανέμορφα λουλούδια ανάμεσα σε πυκνά πρασινα φύλλα.
Είχαμε φορέσει τα καλά μας: φιόγκους σε ωραία χρώματα στα κοτσιδάκια μας, τα κοριτσάκια των δέκα ετών και καλοχτενισμένα τ' αγόρια με κοντά παντελονάκια και περιποιημένα ποκάμισα.
Η μητέρα του, γλυκιά και καλωσυνάτη, μας υποδέχθηκε εγκάρδια και γρήγορα αρχίσαμε να παίζουμε στην μεγάλη τραπεζαρία ώσπου, σε μια στιγμή, έφτασε η τούρτα, μα τι τούρτα! Τόσο μεγάλη και καλοστολισμένη που τα μάτια όλων μας έλαμψαν για την γλυκιά προσδοκία που μας περίμενε: Νουγκατίνα! το αγαπημένο γλυκό της εποχής μας.
Καθήσαμε γρήγορα γρήγορα γύρω από το μεγάλο τραπέζι, πήραμε το κουταλάκι στο χέρι μας κι ετοιμαστήκαμε για την μεγάλη στιγμή. Η τούρτα κόπηκε και μοιράστηκε μ΄ένα χαμόγελο από την μητέρα ενώ ο πατέρας φρόντιζε να μη μας λείψει τίποτα ούτε και η πολυαναμενόμενη δροσερή πορτοκαλάδα.
Μόλις ακούστηκε ένα ομαδικό «χρόνια πολλά» άρχισε η γλυκιά απόλαυση. Δοκίμασε ο πρώτος καλεσμένος, ακολούθησε δεύτερη η καλεσμένη με τους κόκκινους φιόγκους στα μαλλιά, και μετά ο πιο άτακτος της τάξης που διατηρούσε εκείνη τη στιγμή την απόλυτη πειθαρχία που επέβαλλε η όμορφη στιγμή.
Ξαφνικά, φάνηκε ένας μορφασμός στο αγορίστικο πρόσωπο που καθόταν πλάι στην μικρή μαθήτρια με το ροζ φορεματάκι.Ακούστηκε ένα κουταλάκι, που γεμάτο από λίγη τούρτα ακούμπησε πάλι στο πιάτο για να μη σηκωθεί ξανά. Ματιές, γεμάτες απογοήτευση γέμισαν το χώρο. Η απορία ήταν διάχυτη. Πως έπρεπε να συμπεριφερθούμε στην ευγενική κυρία Δέσποινα που έκανε ό,τι μπορούσε για να μας ευχαριστήσει χωρίς να πικραθεί ο γιός της, ο αγαπημένος μας συμμαθητής, ημέρα της γιορτής του; Η τούρτα έμοιαζε γλυκιά αλλά...δεν ήταν!
Σιγά και σιωπηλά, δοκιμάσαμε όσο και όπως καλύτερα μπορούσαμε ενώ, το πειραχτήρι της τάξης, είχε ήδη βρεί μια εκπληκτική λύση: Έδωσε μια ελαφριά σπρωξιά στο διπλανό του λέγοντας : - Πάμε να φάμε την τούρτα στο κήπο;
Μετά από ψυθιρίσματα, ενθουσιαμένοι όλοι και όλες, πήραμε το πιατάκι με το γλυκό και σπεύσαμε να υπακούσουμε στη θρυλική πρόταση και παράλληλα να αντισταθούμε στην καθωσπρεπωσύνη μας. Ο ένας μετά τον άλλο, αδειάζαμε κομμάτια από την νουγκατίνα που είχε μείνει, μέσα στα πυκνά πράσινα φύλλα, στις γλάστρες! Η τούρτα ίσως είχε μείνει αρκετές ώρες εκτός ψυγείου και, στην καλοκαιρινή ζέστη, είχε ελαφρά ξυνήσει!Εμείς λοιπόν θα μπαίναμε ξανά στο σπίτι κρατώντας άδεια τα πιατάκια του γλυκού αφήνοντας έτσι την κυρία Δέσποινα ικανοποιημένη από την περιποίησή της.
Την επομένη, πρωνό Δευτέρας, μπήκε στην τάξη μας δακρυσμένος ο συμμαθητής που μας είχε προσκαλέσει:
-Ο κήπος μας ξαφνικά, έγινε χθες... χιονισμένος. Γιατί;
Αυτό είπε μόνο!
Ντραπήκαμε τόσο πολύ, αγόρια και κορίτσια, που νομίζω πως ακόμη και σήμερα, ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, θα ήθελα, τόσες πολλές δεκαετίες μετά, να βρώ ένα τρόπο να του ζητήσω συγγνώμη, αλλά...
Τώρα, εσύ αγαπημένε μας, είσαι μακρυά, πολύ μακριά, τόσο που μόνο η προσευχή μου μπορεί να σε φτάσει.
