ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ HANS

            
            Σε λίγες ώρες θα πρέπει να βρίσκομαι στο αεροδρόμιο για να πάρω το αεροπλάνο για το Βερολίνο.  Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτή την φορά, οι μέρες των διακοπών μου στην Ελλάδα!
Φεύγω μ' ένα παράξενο συναίσθημα. Αρχίζοντας να γράφω, προσπαθώ να το ξεδιαλύνω. Μια λέξη μόνο ανεβαίνει από την καρδιά  και μου καίει τα χείλη, καθώς κοιτάζω από τη βεράντα του ξενοδοχείου, την κορυφογραμμή του Υμηττού λουσμένη από τον φθινοπωρινό ήλιο  που  λάμπει, σαν να είναι ακόμα καλοκαίρι.

Ζηλεύω. Στην πατρίδα μου αυτή την ώρα θα βρέχει. Θα έχει φθάσει πιά  ο χειμώνας ενώ εδώ οι Έλληνες συνεχίζουν να γελούν με την δική μας θηλιά στο λαιμό να τους σφίγγει μέχρι θανάτου. Χαίρονται  απολαμβάνοντας  τη χαρά της ζωής σ' ένα τόπο που για μένα μοιάζει μυθικός, γεμάτος Ιστορία, Τέχνη, Φως ομορφιάς και  πολιτισμού
Τα Σαββατόβραδα με λίγα μόλις ευρώ, τρώνε σουβλάκια στη ταβέρνα της γειτονιάς και πίνουν τσίπουρο η  φτηνή μπύρα  γελώντας με πειράγματα και χωρατά. Εδώ, φυτρώνουν ελιές, άφθονες ελιές  και με το ευλογημένο λάδι συνοδεύουν τα χόρτα τους , φτιάχνουν πίτες με τυριά,  ψαρεύουν πεντανόστιμα ψάρια, απλώνουν τα φρούτα τους στα παζάρια σε αφθονία χρωμάτων και τα λαχανικά τους... λες και παίρνουν λάμψη από τη θέρμη του δικού τους ήλιου.
        Αρχίζει να νυχτώνει. Πρέπει να βιαστώ. Η βαλίτσα είναι έτοιμη αλλά όχι η καρδιά μου. Δεν βρίσκω την δύναμη να αποχωριστώ αυτό τον τόπο για άλλη μια φορά.

 Προσθέτω στο ημερολόγιό λίγες λέξεις ακόμα:

- Ζηλεύω και θα νοσταλγώ μέχρι να πατήσω ξανά τη γη σου, Ελλάδα μου!