Ήταν ένα θλιμμένο χειμωνιάτικο απόγευμα μοναξιάς.
Αναζητώντας παρηγοριά, άλλαζα συνεχώς κανάλια στην τηλεόραση ελπίζοντας...αλλά εικόνες από τους πρόσφατους σεισμούς στη Σαντορίνη, με γέμιζαν απόγνωση και φόβο.
Μάταια αναζητούσα στην γνωμάτευση των ειδικών επιστημόνων, ακτίνα αισιοδοξίας. Η γνώση και η πείρα πολλές φορές (η μάλλον κάθε φορά) σε ανάλογα φυσικά γεγονότα, δεν αφήνουν περιθώρια για μια αλάθητη, θετική και αισιόδοξη εξέλιξη.
Αυτό, συμβαίνει μόνο στα παραμύθια, τα ποιήματα, τα μυθιστορήματα, τα τραγούδια.
Εικόνες με ανάλογους ήχους που με γέμιζαν απόγνωση, λύπη και αγωνία προκάλεσαν επιτακτική ανάγκη για άμεση ανακούφιση. Έτσι, στρέφοντας το βλέμμα προς το παράθυρο, διέκρινα τον Ουρανό να παίρνει το γλυκό χρώμα του δειλινού ενώ σύννεφα, μικρά και μεγάλα, έμοιαζαν να παίζουν ένα πρωτόγνωρο παιχνίδι...ζωγραφίζοντας!
Ένας μεγάλος«γάτος»εμφανίστηκε ξαφνικά ενώ ένα μαγνάδι (νεράιδας άραγε;) τον τύλιξε μεταμορφώνοντάς τον σε...καπνό! Ένα συννεφάκι, φτάνοντας πλάι του, έγινε...τουλίπα (έτσι μου φάνηκε) ενώ το λευκό σύννεφο που έφτασε ξαφνικά στην οθόνη του Ουρανού, σχημάτησε ένα...λαχταριστό παγωτό χωνάκι!
Τα σύννεφα έμοιαζαν να συνεχίζουν να παίζουν ξένοιαστα φτιάχνοντας...λαγουδάκια, ανοίγοντας...ποτάμια στον Ουρανό, που γινόταν ολοένα και πιο θαμπός ενώ φως σε έντονο πορτοκαλί χρώμα που ξεπρόβαλλε ξαφνικά ανάμεσά τους, φανέρωσε ότι η ώρα της δύσης του ήλιου που πλησίαζε, θα χάριζε λίγη ακόμα λάμψη πριν να έρθει το σκοτάδι.
Εστιάζοντας το βλέμμα στο υπέροχο χρυσαφένιο χρώμα, ανάσανα βαθιά μακριά από τις εικόνες της ζοφερής καθημερινότητας.
Η Μάνα Φύση, μου είχε προσφέρει για μια ακόμα φορά, απλόχερα το δώρο της.
Ευχαριστώ.
