Η μέρα ήταν όμορφη! Στολισμένη με φθινοπωρινά χρώματα κι ένα λαμπερό ηλιοβασίλεμα προμήνυε μιαν ήρεμη νύχτα.
Η γηραιά κυρία ετοιμάστηκε και ξαπλώσε στο κρεββάτι της. Το φως στο δωμάτιό της ήταν, τώρα, χαμηλό. Η τηλεόραση κλειστή, έχοντας πάρει το μήνυμα ότι οι πρόσφατες ειδήσεις από ολόκληρο τον Κόσμο σε μια εποχή πολέμου, βίας, φυσικών καταστροφών και ανθρώπινης ένδειας, απαιτούσαν μια νυχτερινή, τουλάχιστον, σιωπή για μπορέσει να καλοδεχτεί τον άρχοντα της νύχτας: Τον ύπνο.
Σήμερα, οι σκέψεις της δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν και ποιός ξέρει πόσα ακόμα μαύρα σύννεφα θα ερχόταν να σκιάσουν τον ουρανό της και την επόμενη μέρα.
Το ρολόι του τοίχου στο διάδρομο που οδηγούσε στην κουζίνα, είχε μόλις χτυπήσει μεσάνυχτα κι ύπνος αργούσε νά έρθει. Κουρασμένη, αποκαμωμένη από τις σκέψεις της, το θυμήθηκε και ξαφνικά απλώνοντας το χέρι της δίπλα στο μαξιλάρι, άγγιξε με τα ακροδάχτυλά της το "μαγικό κουτί", όπως το έλεγε πάντα!
Πατώντας το κουμπάκι του πάνω αριστερά, η παρουσιάστρια της εκπομπής ακούστηκε να λέει:
Η γηραιά κυρία ετοιμάστηκε και ξαπλώσε στο κρεββάτι της. Το φως στο δωμάτιό της ήταν, τώρα, χαμηλό. Η τηλεόραση κλειστή, έχοντας πάρει το μήνυμα ότι οι πρόσφατες ειδήσεις από ολόκληρο τον Κόσμο σε μια εποχή πολέμου, βίας, φυσικών καταστροφών και ανθρώπινης ένδειας, απαιτούσαν μια νυχτερινή, τουλάχιστον, σιωπή για μπορέσει να καλοδεχτεί τον άρχοντα της νύχτας: Τον ύπνο.
Η προετοιμασία ήταν σωστή, αλλά οι σκέψεις της για το σήμερα και το αύριο σαν θύελλα μέσα στη νύχτα, δεν μπορούσαν να σταματήσουν. Προσπάθησε να γαληνέψει ό,σο ένιωθε ότι ο ύπνος πλησίαζε γλυκά θέλοντας να κλείσει απαλά τα βλέφαρά της, όμως παρά τις προσπάθειες, η καρδιά της χτυπούσε σε δυνατούς παλμούς προκαλώντας της αναστάτωση.
Κάποτε ήταν παιδούλα κι ύστερα μια νεαρή κοπέλλα γελαστή και ανέμελη. Θυμήθηκε την ώρα που έγινε μια ευτυχισμένη μητέρα, εκείνη, που σήμερα με τ' άσπρα της μαλλιά και τους γυρτούς ώμους, δεν έχει παρά να ευχαριστεί τη ζωή για τα δώρα της. Οι θύελλες που είχε περάσει, χλώμιαζαν μπροστά στη λέξη που ψυθίριζε κάθε πρωί ευλαβικά τη στιγμή που ξυπνούσε: Ζω! Αυτή και μόνον (εντολή του γιατρού της) την έκανε να σβήνει τα σύννεφα της μνήμης και της σημερινής της θλίψης για την ανημπόρια των χρόνων της. Όμως, σήμερα, το μέλλον φάνταζε δραματικά απειλητικό κι ήταν αυτό που εμπόδιζε τον ύπνο να έρθει για να την ξεκουράσει από όλα αυτά, τα θλιβερά και αναπάντεχα του Κόσμου που είχε ακούσει στα λόγια αλλά και βλέποντας τις εικόνες του Κόσμου.Σήμερα, οι σκέψεις της δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν και ποιός ξέρει πόσα ακόμα μαύρα σύννεφα θα ερχόταν να σκιάσουν τον ουρανό της και την επόμενη μέρα.
Το ρολόι του τοίχου στο διάδρομο που οδηγούσε στην κουζίνα, είχε μόλις χτυπήσει μεσάνυχτα κι ύπνος αργούσε νά έρθει. Κουρασμένη, αποκαμωμένη από τις σκέψεις της, το θυμήθηκε και ξαφνικά απλώνοντας το χέρι της δίπλα στο μαξιλάρι, άγγιξε με τα ακροδάχτυλά της το "μαγικό κουτί", όπως το έλεγε πάντα!
Πατώντας το κουμπάκι του πάνω αριστερά, η παρουσιάστρια της εκπομπής ακούστηκε να λέει:
-Και τώρα, η Συμφωνία αριθμός 5, η λεγόμενη "Ποιμενική" του Ludwigvan Beethoven. Το θαύμα έγινε:Το.... ραδιοφωνάκι που της είχε χαρίσει έκανε για άλλη μια φορά το θαύμα του! (Άλλοτε του έδινε μόνον εκείνη δώρα, αλλά, σαν πέρασαν τα χρόνια, ήταν εκείνος που φρόντιζε να μην της λείπει τίποτα)Tο "μαγικό κουτί" λοιπόν, όπως το έλεγε χαριτολογώντας, την παρέσυρε απαλά και μελωδικά στον κόσμο που λάτρευε και λατρεύει ακόμα:
Τον κόσμο της μουσικής!
Τον κόσμο της μουσικής!
Η Φιλαρμονική της Βιέννης ακούστηκε να παίζει το πρώτο μέρος :ξύπνημα ευχάριστων συναισθημάτων προς το ύπαιθρο με το δεύτερο, τη σκηνή δίπλα στο ρειάκι να ακολουθεί ενώ στο τρίτο μέρος, ακουγόταν το χαρούμενο μάζωμα των αγροτών! Ο κεραυνός και η καταιγίδα που ακολούθησαν την τρόμαξαν λίγο ενώ την στιγμή που η ευτυχία και η ευγνωμοσύνη ολοκλήρωναν την Ποιμενική Συμφωνία του εμπνευσμένου μουσικού, εκείνη, η γηραιά κυρία, δεν ήταν πια εκεί . Με ένα χαμόγελο ξεκούρασης και ευτυχίας, βρισκόταν στην αγκαλιά του ύπνου που της είχε, για μιά ακόμα φορά, χαρίσει το "μαγικό κουτί" της , αυτό που οι άλλοι γύρω της το έλεγαν «ραδιοφωνάκι».
