(από την συλλογή «Σχολικές αναμνήσεις»)
Ήταν μια μεγάλη μέρα για μας, τους μαθητές και τις μαθήτριες της 3ης Δημοτικού: Θα παρακολουθούσαμε στην αυλή του Σχολείου μας, τους μεγάλους, πολύ μεγάλους μαθητές αυτούς δηλαδή που πήγαιναν στο Γυμνάσιο, να ψάλλουν Ύμνο στη Παναγία: το «Υπερμάχω...» κάπως έτσι μας είχε πεί η δασκάλα μας, η κυρία Νίτσα.
Έτσι και έγινε!Σε μια στιγμή συγκίνησης και θαυμασμού, η Αργυρώ, η αγαπημένη μου συμμαθήτρια, γύρισε μου ψιθύρισε:
-Τι θα πεί φέφτε;
Ανασηκώνοντας τους ώμους της απάντησα με σιγανή φωνή:
-Δεν ξέρω!
-Να ρωτήσεις τον πατέρα σου κι εγώ το δικό μου μόλις γυρίσουμε στο σπίτι, είπε σιγά και να μου πείς αύριο.
Ο πατέρας γέλασε στην ερώτησή μου:
-«Νύμφη Ανύμφευτε» είπε, όχι φέφθε όπως νομήσατε γιατί η Θεοτόκος, η Παναγία μας, δεν παντρέφτηκε ποτέ, δηλαδή δεν έγινε «νύμφη» κατάλαβες;
Την επομένη το πρωί στο Σχολείο, ανταλλάξαμε τις απαντήσεις των πατεράδων μας που, όπως ήταν φυσικό, ήταν ίδιες. Όσες, πολλές δεκαετίες έχουν περάσει από τότε, αναπολώ τις ημέρες των Χαιρετισμών, την αγαπημένη μου Άργυρώ με συγκίνηση, αγάπη κι ευγνωμοσύνη, όπως την γνώρισα εκείνα τα τρυφερά κι αξέχαστα μαθητικά μας χρόνια, στο Δημοτικό του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών.
